Fatkeqësitë, të tilla si abuzimi, neglizhenca dhe varfëria, dëmtojnë fëmijët. Por, përvojat mbrojtëse mund të ndërtojnë qëndrueshmëri ndaj fatkeqësive dhe të nxisin zhvillim pozitiv.

1. Fëmijët duhet të marrin dashuri të pakushtëzuar: Jo vetëm që fëmijët duhet të ushqehen dhe të duhen, por dashuria duhet të jetë e pakushtëzuar. Kjo nuk do të thotë që fëmijët nuk bien kurrë në telashe ose prindërit nuk inatosen kurrë. Pika thelbësore është se çfarëdo që të bëjë një fëmijë, prindi qëndron në anën e fëmijës. Si foshnjë, do të thotë që kur qan; prindi e përkëdhel dhe i fal ngrohtësi; këndon, luan dhe flet me të. Si fëmijë mami apo babi gjithmonë do ta mbrojë. Dhe kur plaken, kjo do të thotë që prindi juaj vendos kufij dhe shpjegon se si bëhen gjërat. Ka shumë mënyra për të shprehur dashuri të pakushtëzuar.

2. Fëmijët duhet të kenë një shok/shoqe të ngushtë: Miqësia e ngushtë ofron mbrojtje nga refuzimi i bashkëmoshatarëve, ngacmimet dhe viktimizimet. Kjo ndodh, jo vetëm sepse një fëmijë ka dikë me të cilin mund të flasë, por sepse e ndihmon fëmijën të mësojë se si të trajtojë konfliktin dhe të zhvillojë një marrëdhënie me kalimin e kohës. Fëmijët kanë ndjenjën e të qenit të rëndësishëm dhe ata kanë dikë tek i cili mund të mbështeten.

3. Fëmijët duhet të bëhen vullnetar në komunitet: Vullnetarizmi i ndihmon fëmijët të mësojnë për nevojat e të tjerëve dhe u jep atyre mundësinë të shohin një botë jashtë tyre. Kur ata e kuptojnë që ndihma nuk bëhet nga keqardhja, kjo i lejon ata të pranojnë ndihmë nga të tjerët kur kanë nevojë për të.

4. Fëmijët duhet të jenë pjesë e një grupi: Të qenit në një grup u jep fëmijëve një ndjenjë të përkatësisë jashtë familjes. Kjo i lejon fëmijët dhe adoleshentët të mësojnë për veten e tyre në kontekste të ndryshme dhe ofron mundësi për miqësi dhe udhëheqje. Pjesëmarrja në klube shkollore dhe sporte lidhet me suksesin akademik, mirëqenien psikologjike dhe nivelet më të ulëta të abuzimit me substancat narkotike.

5. Fëmijët duhet të kenë një mentor: Të kenë një të rritur përveç prindit, tek i cili mund të besojnë dhe të mbeshteten për ndihmë dhe këshilla ndihmon në mbrojtjen nga shqetësimi psikologjik dhe vështirësitë akademike, dhe ul incidencën e aktiviteteve me rrezik të lartë. Edhe nëse fëmijët kanë prindër shembullorë, një i rritur jashtë shtëpisë mund të jetë një model alternativ, për të cilin fëmijët mund të aspirojnë të bëhen dhe është një kujtesë që dikush tjetër i do ata.

6. Fëmijët duhet të jetojnë në një shtëpi të pastër, të sigurtë dhe me ushqim të mjaftueshëm:

Këto nevoja kryesore janë thelbësore. Ushqimi i mirë dhe i rregullt është i rëndësishëm për zhvillimin e trurit dhe mbron nga problemet shëndetësore; ngrënia e darkës rregullisht me familjen zvogëlon rrezikun e problemeve me peshën. Mjediset kaotike, të paparashikueshme të shtëpisë shoqërohen me prindërim të ashpër dhe jo konsistent. Fëmijët që jetojnë në shtëpi të papastra dhe të çrregullta kanë rezultate më të këqija sesa ata që jetojnë në shtëpi të pastra, të organizuara.

7. Fëmijët duhet të arsimohen: Ashtu si të jetosh në një shtëpi të pastër, të sigurtë, mundësia për të mësuar dhe arsimuar në një mjedis me kufij dhe rregulla gjithashtu mbron fëmijët nga rreziqet. Programet me cilësi të lartë të fëmijërisë së hershme bëjnë një ndryshim të qëndrueshëm në rezultatet e fëmijëve nga familje me të ardhura të ulëta.

8. Fëmijët duhet të kenë një hobi: Pavarësisht nëse është një instrument, kërcimi, leximi apo shahu, çdo aktivitet rekreativ ndihmon në mësimin e vetë-disiplinës dhe vetë-rregullimit dhe mund t’u sigurojë fëmijëve dhe të rinjve një rutinë e një ndjenjë të zotërimit, kompetencës dhe vetëvlerësimit.

9. Fëmijët duhet të angazhohen në aktivitet fizik: Të qenit aktiv fizikisht i ndihmon fëmijët të trajtojnë efektet fiziologjike të stresit në trup dhe përmirëson gjendjen shpirtërore dhe shëndetin mendor. Duke vepruar kështu, zvogëlon gjasat që fëmijët të hanë ushqime të pashëndetshme ose të forcojnë grushtet për të lehtësuar stresin.

10. Fëmijët duhet të kenë rregulla dhe një rutinë: Siguria vjen kur fëmijët dinë çfarë të presin dhe kur prindërit zbatojnë rregulla dhe kufizime të qarta. Fëmijët nuk mund të prindërojnë vetë; ata kanë nevojë për pritshmëri të lartë, qëndrueshmëri dhe përfshirje të prindërve. Në fëmijërinë e hershme, kjo do të thotë që prindërit duhet të vendosin dhe zbatojnë kohën e gjumit dhe rutinat e tjera, t’i ridrejtojnë fëmijët kur nuk sillen mirë dhe ndërsa fëmijët rriten, të shpjegojnë efektet e sjelljes së tyre tek të tjerët.

Përvojat e këqija mund të ndodhin kudo me këdo, të pasurit dhe të varfërit. Të gjithë fëmijët duhet të kenë akses në përvojat që i forcojnë dhe i mbrojnë ata.

Pandemia COVID-19 ka theksuar se sa përpiqen prindërit të mbështesin mësimin e fëmijëve të tyre në shtëpi, duke u ndeshur me izolimin; mungesën e rutinave; mundësi joadekuate për ushtrime dhe hobi; dhe në disa raste, mungesa e ushqimit të mjaftueshëm për t’i mbajtur fëmijët të shëndetshëm.

Pandemia na kujton se promovimi i zhvillimit të fëmijërisë ka të bëjë më shumë sesa parandalimi i fatkeqësive. Ne duhet të mendojmë më shumë se si të sigurojmë që fëmijët të kenë gjërat e mira në jetë, kështu që ka më pak të ngjarë të pengohen nga ato që mund të shkojnë keq.

childandfamilyblog